بارسلونا با تمرکز بر کنترل اجاره، توسعه مسکن عمومی، مالیات بر خانه‌های خالی و محدودیت اجاره‌های توریستی، تلاش کرده از مسیر مداخله دولت فشار هزینه‌ای بر مستأجران را کاهش دهد. در مقابل، مادرید با تسهیل ساخت‌وساز، افزایش تراکم شهری، کاهش بوروکراسی و اتکا به سرمایه‌گذاری بخش خصوصی، راهبرد افزایش عرضه را دنبال کرده است. داده‌های سال‌های اخیر نشان می‌دهد بارسلونا در مهار رشد هزینه‌های مسکن موفق‌تر بوده، اما همزمان با کاهش عرضه در بازار اجاره مواجه شده است؛ در حالی که مادرید با وجود توسعه پروژه‌های ساختمانی همچنان شاهد رشد فشار قیمتی است.

 تجربه اسپانیا نشان می‌دهد حل بحران مسکن نه با مداخله کامل دولت و نه با اتکای صرف به بازار ممکن است؛ بلکه نیازمند ترکیبی هوشمند از هر دو رویکرد است.