به گزارش خبرگزاری مهر، ابوعلی گلزاری عضو شورای راهبردی سازمان حفاظت محیط‌زیست با بیان اینکه حدود ۱۰۰ هزار واحد مسکونی در جنگ تحمیلی سوم تخریب شد، اظهار کرد: بازسازی مدارس، بیمارستان‌ها و واحدهای مسکونی باید با رویکرد «سبز» انجام شود، یعنی همسو با استانداردهای محیط‌زیستی باشد.

وی درباره بحران‌های زیست‌محیطی کشور پس از جنگ اظهار کرد: پیش از این با چالش‌های زیست‌محیطی مانند آلودگی آب، هوا، خاک و مدیریت پسماند مواجه بودیم اما شرایط جنگی اخیر این بحران‌ها را به‌طور تشدید کرده است.

وی با بیان اینکه لازم است نگاه متفاوت‌تری برای بازسازی نسبت به گذشته داشته باشیم، گفت: مسیر قبلی در زمینه بازسازی درست نبوده است. رویکرد بازسازی نباید به معنای بازگشت به گذشته باشد.

گلزاری افزود: بازسازی باید همراه با توسعه و حفاظت از محیط‌ زیست باشد. بسیاری کشورها مانند آلمان و ژاپن، در دوره‌های پساجنگ ابتدا تمرکز صرف بر توسعه داشتند و محیط‌ زیست را نادیده گرفتند اما وقوع فجایعی مانند آلودگی رود «راین» و بیماری «میناماتا» در ژاپن، این کشورها را ناگزیر به بازنگری در سیاست‌ها و تدوین قوانین سختگیرانه زیست‌محیطی کرد.

این عضو شورای راهبردی سازمان حفاظت محیط‌زیست ادامه داد: اگر ایران نیز همان مسیر اشتباه را تکرار کند، با افزایش نابرابری‌های اجتماعی، آسیب‌های اقتصادی و تخریب بیشتر محیط‌ زیست مواجه خواهد شد بنابراین بازسازی مدارس، بیمارستان‌ها و واحدهای مسکونی باید با رویکرد «سبز» انجام شود یعنی همسو با استانداردهای محیط‌زیستی باشد.

گلزاری با اشاره به حجم تخریب‌های جنگ گفت: حدود ۱۰۰ هزار واحد مسکونی تخریب شده و نزدیک به ۱۰ میلیون تن نخاله ساختمانی تولید شده؛ نخاله‌هایی که به دلیل آلودگی به مواد شیمیایی و روغنی نیازمند مدیریت ویژه هستند. فقط برای جابه‌جایی این حجم از پسماند، به حدود ۲۰۰ هزار کامیون نیاز است.

وی درباره تجربیات جهانی اظهار کرد: پس از نسل‌کشی در رواندا، این کشور اصلاحات زیست‌محیطی را در اولویت قرار داد. به‌عنوان مثال ممنوعیت استفاده از پلاستیک‌های یک‌بار مصرف یکی از نخستین اقدامات آن‌ها بود همچنین می‌توان به تجربیات آلمان، ژاپن و کویت نیز اشاره کرد.

گلزاری که در یک گفت و گوی تصویری با روابط عمومی سازمان محیط زیست شرکت کرده بود، در پایان گفت: برای دستیابی به توسعه پایدار در ایران، لازم است محیط‌ زیست به‌عنوان یک اولویت اساسی در فرآیند بازسازی در نظر گرفته شود تا آلودگی‌های آب، خاک، هوا و مشکلات پسماند را در آینده نداشته باشیم. این امر مستلزم تقویت تعاملات اجتماعی و بین‌المللی و بهره‌گیری حداکثری از ظرفیت نخبگان و متخصصان حوزه محیط‌زیست است.